Yeni kayıtlarla ilgili bilgi almak için 0533 810 57 81  numaralı telefonu arayabilirsiniz.
Okul Tanıtım Günleri devam ediyor!

Öğrencilerimiz Masumiyet Müzesi’nde

İngilizce Bölümü etkinlikleri kapsamında müze ziyareti

İngilizce Bölümü etkinlikleri kapsamında Hazırlık sınıfı öğrencilerimizle Türk edebiyatının değerli isimlerinden Orhan Pamuk ve romanı Masumiyet Müzesi üzerine keyifli bir çalışma gerçekleştirdik. Edebiyat zümresi öğretmenleri, İngilizce Bölümüne derslerinde Orhan Pamuk biyografisini ve romanının tanıtımını yaparak destek verdiler.

Sömestr tatilinden önce başlayan çalışmalar tatil ödevi olarak devam etti. Sınıf içinde edebi tartışmalar ile İngilizce dil kullanımı ve kelime bilgileri geliştirildi. Hazırlık sınıfı öğrencilerimiz İngilizce ders öğretmenleri ve Fransızca öğretmenlerinin eşliğinde Masumiyet Müzesi ziyaretini Şubat ayı içerisinde gerçekleştirdiler.

Masumiyet Müzesi, Orhan Pamuk’un aynı adlı eserinden yola çıkarak bir romanın kurmaca evreninden oluşturulan ilk müze olma özelliğine sahip.1950 ile 2000’lerin başı arasında geçen bu aşk hikayesinden esinlenilen müzede öğrenciler eski İstanbul hayatına dair fikir sahibi oldu. Müze ziyaretinde öğrendiklerini, gördükleri objeler ile birleştirmeleri bilgiyi bütünlemeleri farklı bir öğrenim tekniği geliştirdi. Etkinliğin sonunda öğrencilerimiz öğrendiklerini okul dışı bir aktivite ile birleştirmenin mutluluğu içindeydi. Ziyaretin ardından öğrenciler sınıfta konuyla ilgili sunumlar yaptı. 

Bütünsel eğitim anlayışımızın dilsel, bilişsel, duygusal, bedensel, sosyal ve ahlaki olmak üzere tüm boyutlarıyla devrede olduğu bu etkinlik için emeği geçen tüm öğretmenlerimize teşekkür ediyoruz. 

Öğrencilerimizin İngilizce ve Türkçe olarak yazdığı izlenimleri:

“9th of February, on Wednesday, I went to the Museum of Innocence with my classmates and my teachers. It was a good experience for me because I saw a lot of old belongings and a collection of objects. When we entered the museum, on the right side, we saw lots of cigarettes on the wall. After that, we toured the second and third floors. On the third floor, there was a small bedroom. After we went out of the museum, we returned to school on foot.”

Jan S.

“It was fascinating and enjoyable; when I first entered the museum, the whole place immersed me. Everything appeared to be true. When I was in the museum, I first saw the cigarettes and then went upstairs, and I think it was magical because everything was like it came out of the book.”

Su B.

“The Museum of Innocence is an exciting place with an immersive story that you can get lost in there. The four-floor museum has so much detail packed into it, and it’s so cool. The museum has this old stuff that makes you feel like you are living in the 1970s of Turkey. The story of Kemal and Füsun.”

Mehmet Kaan G.

“I haven’t read the book, but I wished that I had read it before because I understood that I hadn’t read a fantastic story when we went there. The museum had such a different atmosphere that it took me back. You can easily understand that there once was a beautiful story of a young man and a woman. Also, the museum makes you feel like you are a part of the story.”

Begüm Y.

“Honestly this museum was really amazing because it makes me feel nostalgic.Even though the majority of us didn’t read the book we still read the summary about the book and important information about the author Orhan Pamuk.Our teacher showed us a slide show of his life, basically his biography. The museum itself is extraordinary because there isn’t any museum like this in the world. For example there are art museums, science museums, history museums but there aren’t any novel museums so it’s the first of its kind. The museum has four stories and it’s the actual house that Kemal lived in. It’s based on the items that Kemal took from Füsun’s house. There are many significant items that reflect Turkey in the late 80’s. I think the most conspicuous part of the museum was the wall which had all the cigarettes that Füsun smoked in five years. Also there are little sentences in each day under that cigarette which reflects the actions, feelings. There are clothing items, drinks, photographs, makeup items that Füsun used etc. The last floor was a little room with a balcony. The interesting thing is that Kemal himself lived in that room for years and told Orhan Pamuk about this heartbreaking story there so you can see the author’s drafts of his book and how he planned this whole apartment to be a museum from years ago.”

Duru Ş.

“The museum we visited was very impressive. It made me feel different feelings .I think the museum is extraordinary . Before going to the museum, we learned about the author and his works with our teacher at school. I knew many things when we went and this helped me a lot while visiting.The museum is about Füsun and Kemal. When we visit the museum, we can see his love for Füsun. Because Kemal has secretly collected many of his belongings from Füsun. I started the tour from the top floor. There was a room on the top floor and there were many old items in the room. This meant a lot to me. As I went downstairs, I saw that every corner of the stairs was made of glass and there were old items inside.The thing that impressed me the most in the museum was the smoked cigarettes on the ground floor. When I researched, I learned that these cigarettes belonged to Fusun and Kemal had collected them. If you ever find yourself in Istanbul,You should definitely see the museum of innocence.”

Ezgisu Y.

“The Museum of Innocence may be one of a kind. The details held in those cabinets makes us live the history between Kemal and Füsun.
Our trip started off with Madame Didem and Miss Houda. Ms. Houda led the students to the museum and Madame Didem was with us the whole time as well. When we arrived, each of us bought a ticket and was given a small piece of paper that had a picture and the name of the museum on it. Think of the museum as a house, 4 floors and a shallow door as an entrance. When you enter the museum, you see a wall full of cigarettes. These symbolize a part of Kemal’s love for Füsun, he’s kept every single thing that reminds him of Füsun and their love. It’s the purpose of the whole museum. Short clips from the 2000s are shown next to the wall of cigarettes. After you finish the first floor, you go up the stairs and you see the main part of the museum. There are different cabins for each chapter of the book, The Museum of Innocence. Food, clothing, alcohol and more are waiting behind those glass windows. As I said, the cabinets are named after every chapter from the book and show us a small summary of the chapter with the items inside them. The cabinet that I adored the most was the one where Füsun’s dress was held and it had small items that symbolizes her within. Two floors of history and the love story of Kemal and Füsun. I was fascinated by these symbolizations made by the author himself, Orhan Pamuk. He brang the history back to life with this museum he inherited himself and the museum has been with us since 2012. The top floor was Kemal’s room if I’m correct. A bed, a wooden horse made for children and a night stand. Basically a bedroom. On the wall face to face with the bed were drawings and writings of Orhan Pamuk made while he was planning on making these museums. I was impressed, even surprised to have seen the plans he made for such a story. He made it seem as if Kemal and Füsun were here with us today. 
Even though I’ve never read the book, I’ve lived the history right when I entered the door. Right before we left, we discovered that there were cabinets where the visitors could leave messages or souvenirs to remember that they’ve been there. We left a note too. 
One of the notes itself had a saying of Orhan Kemal that said life is just a phase, live in it, love in it and make memories. These weren’t the exact phrases written, but these are my words per se.
Shortly, I enjoyed our trip to The Museum of Innocence, and would enjoy having similar trips to places like this one as well.”

Şefika Sahra Ö.

“At first we briefly talked about the book in English and Turkish literature class. We got information about what the book is talking about and also information about the author, Orhan Pamuk. We went to the museum with Madame Didem and Miss Houda. The museum was fairly small in size but it was enough to amaze a person that has read the book. Even for us children that have not read the book it was more than enough for us to have a good idea of the book. When you first enter the museum, you are welcomed with tons and tons of finished cigarettes that Füsun, the female lead of the book, smoked and that Kemal, the male lead of the book, stole. There were smudges of Fusün’s lipstick on the buds of the cigarettes and quotes below the cigarettes that Fusün said while smoking. The museum has 4 floors and each floor is filled up to the brim with Fusün’s belongings that Kemal has stolen. When you, an average person, look at them you might and probably will think that Kemal has some kind of problem and you are probably right. There are dresses, bathroom supplies, important documents and many more. There was one part of the museum that I found really interesting. The items are displayed cabinets and these cabinets had drawers. These drawers contained notes of the past visitors. These notes were written by many different kinds of people. From break ups to university students, so many different people with different stories. It amazes me how so many people came to this place by just one story and that they feel a part of this story.”

Yaprak K.

“Masumiyet Müzesi içimde bir ukteydi, mutlaka bir gün gidecektim ancak bir türlü fırsat bulup gidemiyordum. Okulda böyle bir organizasyon olması benim için güzel bir tesadüf oldu. Masumiyet Müzesi’ni 7. sınıfta, bir mayıs öğleden sonrası okumuştum. Anneannemlerdeydim, yapacak bir şey bulamayınca çareyi kitaplığı karıştırmakta bulmuştum. Düzinelerce Sofra dergisinin arasında Masumiyet Müzesi çok dikkat çekici gelmişti. Kitabı okumaya başladığımda değinilen eşyaların aslında ne kadar tanıdık olduğunu fark ettim, hepsi büyürken bana çok normal gelen ama aslında eski eşyalardı. Sanki büyüdüğüm evde bizden önce yaşamış insanların hikayesi gibiydi, tanıdık ve sıcaktı. Müze de aynı sıcaklığı romanın geçtiği dönemin “bir zamanlar varmış, artık yokmuş” dedirten eşya koleksiyonuyla çok başarılı bir şekilde hissettiriyor. İnsana hiç yaşayamayacağı bir dönemin sıcaklığını hissettiren bu müze, kitaptan alıntılarıyla da benim için bir hatırlatma oldu. 

Annem eski eşyaları çok saklamaz, benim erken çocukluk dönemimden sonra müzede rahatlıkla bulabileceğiniz gündelik eşyaları yeniledi ve beraber büyüdüğüm eşyalardan kopmak erken çocukluğumun sonu oldu. Müzede ve kitapta hissettiğim bu sıcaklık belki de hiçbir sorumluluğumun olmadığı, dünyamın ailem ve peluş oyuncaklardan ibaret olduğu zamanlara olan bir özlemdir. Eşyalar dilsiz şahitler gibiler, büfede öylece duran kristal kadehler bile asla kullanılmasalar bile dikildikleri yerde sayısız sevince ve kedere şahit olmuştur. Küçüklükten beri böyle düşünüp eşyalardan asla vazgeçmediğim için zaman içinde ailenin eskicisi oldum. Eşyaların ruhu var mıdır asla bilemem ama benim için her eşya bir cümle anlatır. Masumiyet Müzesi de romanı anlatan cümlelerin fiziksel varoluşudur bir nevi. Yazarın bulduğu objeyi cümle şeklinde romana eklemesidir, dilsize şiir ezberletmek gibi. O şiirini söyleyemez ama çabalarsanız şiirini anlayabilirsiniz.”

Zeynep K.

“Masumiyet müzesi türünün tek örneği olmasının verdiği büyüleyici etkinin yanı sıra  karakterlerin müzede sergilenen eşyalarıyla onları bağdaştırmak,zihnimde bir portrelerini yaratabilmek bir okur olarak benim için çok kıymetliydi. Böylesi eşsiz bir roman ile müzeyi gezmek ve müzede gezerken karakterlerin ara sıra hayalinde canlanan silüetiyle sana eşlik etmesi rüya gibi…”

Duru Ö.

“Gittiğim bu müzenin adını ilk kez 8. sınıf Türkçe öğretmenimden duymuştum. Hatırladığım kadarıyla öğretmenim, o müzeye hepimizin gitmesi gereken sıradışı bir yer olduğunu söyledi. İlgimi çekmişti ne yazık ki gidebilecek zaman bulamadım. Yazarın “Masumiyet Müzesini” kitabını kısım kısım betimleyen bu müze, bir Nobel ödülü alan bir yazarın müzesi olması, okul gezisinde gideceğimi duyunca beni ayrıca heyecanlandırdı. İstanbul sokakları arasındaki bu müze dört katlı bir evdi. Normalde beklediğimiz görkemli girişin aksine sade bir girişe sahipti. Başta şaşırmıştım “İstanbul sokaklarıyla bir olmuş bu kırmızı-mor tonlu alçak bina nasıl da müze olabilir? ” Kitap sadece kapağıyla ölçülemez derler… O zamanki durumumu anlatan bu! İçeriye adımı attığımda kendimi romanın içerisinde buldum. Burada  birinin hayalini, geçmişini ve anı yaşatan eserler, büyüleyici ve ince detaylarla doluydu. Bu müze sadece dört katlı olsa da içeride barındırdığı his eşsizdir. Kitabı okuyamadıysanız bile ziyarete değer bir müze.”

Chenxi Y.

“Annem ve babam Orhan Pamuk’un yazdığı kitapları okumayı sevdikleri için kitaplığımızda bulunan bir kitap idi “Masumiyet Müzesi”. Günlerden bi gün İngilizce öğretmenimiz, Masumiyet Müzesi’ne bir gezi düzenleneceğini söyledi. Söyler söylemez içimi bir mutluluk kapladı. Nobel Ödülü almış bir yazarın müzesini gezmek kimi mutlu etmezdi ki? Birkaç hafta sonra gezi günü geldi çattı. Eğlenceli, sohbet dolu bir yürüyüşün ardından sonunda müzeye varmıştık. Gezi öncesi olan bazı derslerimizde öğretmenlerimiz bizi yazar ve eseri hakkında bilgilendirmişlerdi. Bu sayede müzenin ne üstüne kurulu olduğunu bilerek girdik o kapıdan. Müzeye girer girmez bizi yüzlerce sigara izmariti karşılamıştı. Hepsinin düzenli ve nizamlı bir şekilde duvara asılışı beni gerçekten mest etmişti. Bilgili bir rehberin tanıtımları ile birlikte müzenin bütün katlarını gezdik. Âdeta gözlerimizin önünde eski Türkiye duruyordu. Bir sürü antika eşya vardı camların arkasında. Duvardaki yazılara değinmeden edemeyeceğim. Elimden geldiğince hepsini okumaya çalıştım. En üst katta ise “Masumiyet Müzesi” adlı kitabın birçok dile çevrilmiş olan basımları ve küçük bir yatak odası vardı. Bir kitabın böyle mükemmel bir şekilde somutlaştırıldığı bir müzeyi gezmek bana gerçekten çok zevk vermişti. Müzeden çıkış yaparken anı olarak müzenin broşürünü de aldım çünkü bu unutulmaması gereken bir deneyimdi.”

İbrahim T.

                                                                                                     

X